De Nederlandsche zeeman schijnt een stuk duurder te zijn dan de zeemannen in omringende landen. Met het gevaar dat ik thuis moet uitleggen, deed me dat denken aan mijn vakantie op Terschelling toen ik 18 was. Tijdens het stappen vroeg een meisje aan me wat ik deed in het dagelijkse leven, Ik zit op de zeevaartschool, floepte er uit. Oh, wat leuk ik ook!, antwoordde ze, terwijl ik bijna mijn bier uitspuugde. Waar? Euuuhh, Den Helder??? antwoordde ik twijfelachtig. Deze zeeman lulde haar, die avond, op een goedkope manier uit de kleren. De opleiding heb ik overigens niet afgemaakt, na de vakantie ben ik ‘gestopt’! Hahaha!
Ik moet hier niet gaan zitten schrijven als ik in 3 dagen tijd nog geen 10 uur geslapen heb, ik geloof dat ik maar eens naar bed ga voor dat ik dingen ga schrijven waar ik spijt van krijg.
We zouden met de koffie klaar zitten op camping La Garenne als onze vakantievrienden zouden arriveren. Hoe anders zou het lopen….
Na de avond er voor veel te veel gedronken te hebben, vertrokken we al later dan gepland. Mijn dochter had toen nog de gewoonte om als ze het ergens niet mee eens was de auto onder te kotsen en de jongste zat nog in een luier. Na een moeizame reis, we stonden 200 km van de camping en onze vrienden kwamen vanuit Nederland, arriveerden we eindelijk op de camping met onze oude Fiat Tipo met aanhangwagentje er achter. Onze vrienden waren er lang zeiden ze bij de receptie. Wij reden het pad naar beneden, naar het achterste veld waar wij een plek kregen onder een boom omdat wij een baby, was toen al 1 1/2, hadden. Luid toeteren reden we het veldje op, onze vrienden hadden inmiddels hun tent al staan. We gooiden de deuren van de Tipo open, alle losse rotzooi viel naar buiten, er kan een stank uit de auto, van kots en een overvolle luier en wij zagen er ook niet altijd fris meer uit.
Dat alles werd gade geslagen door 2 families, die wij later omdoopten tot de Bakkertjes, vraag me niet waarom. De Bakkertjes waren 2 wat oudere echtparen, waarvan een met een chagarijnige dochter van ergens in de 30, tenminste zo zag ze er uit. Beide stellen hadden de zelfde caravan, de auto onder een afdekzeil, het zelfde wasrekje, de zelfde badjassen. Het waren nog geen tweelingen, maar alles was het zelfde. De dochter lag de hele dag onder onze boom en moest het veld ruimen, de dochter dus.
Toen iedereen uit de auto was, onze vrienden begroet waren, deed ik de achterklep open en pakte de picknick tafel, klapte hem uit en haalde ik de rosé te voorschijn. Dat was waarschijnlijk de druppel die de emmer deed overlopen bij de Bakkertje, ze hebben 10 dagen lang niets tegen ons gezegd, ons compleet genegeerd.
Mieren op de camping, bijna iedereen heeft er last van. Maar wat als je nu onverhoopt bij een mierennest staat? Wij hebben ons in ieder geval de hele middag, onder het genot van één (of 2 glaasjes, of meer), vermaakt met een mierenhol. Iedere keer voerden we de mieren, pinda’s of legden die op plekken neer en dan kijken hoelang de mieren er over deden om ze te vinden en naar hun hol te krijgen. Onderbroekenlol, ik weet het, maar we hebben ons kostelijk vermaakt. Het spelletje werkt ook met paprika chips, worst en andere klein gemaakte etenswaren.
Nou vooruit dan, gelijk maar even het verhaal waarom we uiteindelijk zo laat waren op de camping.
Zoals gezegd, het was een zware reis en vermoeid kwamen we rond 18 uur in Castres aan, vanuit daar zou het nog zo’n half uur rijden zijn en waren dan ruim optijd voor de receptie om 19 uur zou gaan sluiten. Ik heb geen TomTom en had daarom een route op het internet uitgedraaid, bovendien waren we hier vorig jaar ook geweest, dus ik vertrouwde er op dat ik de weg nog wel zou weten. En misschien was dat ook wel zo, maar ik voelde me redelijk dood ondertussen en ik zag niets meer. We bleven rondje rijden in het centrum daar, opzoek naar de juiste afslag. Ik heb ook zo’n gedetaileerde Michelin kaart, maar die lag ergens onder een bank in de caravan, dus dat schoot ook niet op. Ik besloot te gaan parkeren en de camping te gaan bellen dat we later waren. Nadat ik dat gedaan had, vroeg ik een stelletje de weg naar Angles. Ik was inmiddels blind en doof, want de informatie kwam niet binnen. Tja en je bent getrouwd of niet, de irritatie in de auto waren zo opgelopen dat mijn vrouw de routebeschrijving uit het raam smeet, nu hadden we helemaal geen houvast meer. Nogmaals vragen, voor het ziekenhuis was een man bezig het slot van zijn brommer te halen. Weet u hoe we in Angles kunnen komen? De man bleek geen gebit te hebben en brabbelde iets van Route de Mmmada mmmet. Madamet? Mmmada mmmet! herhaalde de man. Nooit van gehoord, wij weer rijden en toen doemde het bordje Mazemet op. Mazemet! Dat was het, ik herkende het weer, eenmaal in Mazemet sloegen we links af de bergen in richting Angles en zo als gezegd reed ik met de caravan stuiterend achter me aan naar boven.
Nadat onze Renault vaker bij de garage stond dan bij ons voor de deur, besloten we toch naar een andere auto te kopen. Voor de Renault hadden we een Mazda 626 hatchback, een geweldige wagen, die helaas overleed op de A4 (vlak voor het einde, welke nu eindelijk doorgetrokken gaat worden) en ik wilde graag een Mazda of andere Japanner weer.
Met het oog op dat we onze vouwwagen op termijn zouden in ruilen tegen een caravan wilde ik een auto met een 2 liter motor en als burgelijk gezin met 3 kinderen kom je ook al snel uit bij een station. Na veel zoeken kwamen we via een kennis bij een Mazdadealer uit welke een 626 2.0 GLX wagon had staan. Onderweg hadden we al besloten wat we uit wilden geven en absoluut geen cent meer. Het werden uiteindelijk 500 euro’s, maar toen hadden we ook wat. De auto was 6 jaar oud, net 100.000 gereden en altijd dealer onderhouden. Een half jaartje later, een paar weken voordat we op vakantie zouden gaan ruilden we onze vouwwagen om voor een caravan. 2 weken voor we weggingen haalde ik ‘m op vanuit Rotterdam, eng want ik had nog nooit met een caravan gereden. Toen hij vlak voor vertrek helemaal beladen was ben ik nog een rondje gaan rijden om te kijken hoe dat ging. We vertrokken ’s nachts richting Frankrijk, een moeizame tocht.
Continue reading ‘Autopech (2)’
Leuk hoor een avondmarktje, alleen het tijdstip is verkeerd. Na in de middag en vooravond de nodige glaasjes rosé gedronken te hebben togen we richting zee om op de boulevard te gaan eten. Mijn vrouw mosselen, de kinderen en ik pizza. We bestelden een fles huisrosé er bij, want €7,50 per fles was tenslotte geen geld. Het was een prima rosé overigens, een echt produit regional, we waren de naam al meerdere keren tegengekomen. Na het eten (en de rosé) liepen naar de avondmarkt, ik had daar de week er voor boxershort zien liggen, 3 voor €10 en ik wilde ze misschien wel hebben. De kraam met de onderbroeken was snel terug gevonden, vertelde de man dat ik maat “L” had. Non, non, wat voor Fransen “L” is is voor buitenlanders “XL”. Kijk en dat doet een man dan weer goed, dat je je hele handel in een “XL” kan stoppen zonder dat die te groot is. Inmiddels enigzins jolig van de rosé en vermoeidheid koos ik 3 boxer uit. Een fluoriserende groene, ik dacht als ik ooit pech krijg en ik ben mijn veiligheidshesje vergeten, dan kan ik altijd nog met mijn broek op mijn enkels gaan staan langs de weg. De lol werd steeds groter en ik besloot een roze mee te nemen. Ik had helemaal niet gekeken wat voor soort stof het was, maar de andere dag toen ik ‘m aan trok merkte ik dat de onderbroeken wel erg dun van stof waren. Ik voelde me toch een beetje een ouwe nicht met een pantyfetish, zo dun was de boxer. Maar goed, hij zat wel lekker (strak) en omdat ik de beroerste niet ben heb ik ‘m nog een geshowd aan mijn onze vrienden. De derde is gewoon een blauwe, ook dun van stof, maar net iets minder dun, met een afbeelding van een kreeft op de heup. Die kreeft vind ik wel erg mooi en als ik het geld er voor zou hebben dan zou ik ‘m op mijn heup laten tatoëren, hij is tien bij twintig centimeter, ben bang dat ik dat van mijn zakgeld niet kan betalen.
De ANWB hielp dit jaar 7 procent meer vakantiegangers met autopech. Ook wij hebben tot 2 keer toe een beroep op ze moeten doen en dan ben je toch blij dat je al die jaren verzekerd bent geweest. Hier deel 1, een beetje lang verhaal, deel 2 volgt later.
De Renault Laguna die we reden, was eigenlijk een beetje spoed aankoop nadat ik onze Mazda 626 Hatchback achter op een file in elkaar had gereden. Tijdens de aankoop ging ook nog een van alles mis, onder andere overleed de moeder van de garagehouder. Maar goed het leek verder een prima auto een jaar of 8 oud. Het eerste jaar nauwelijks kosten aangehad en toen begon de ellende, achter elkaar ging alles kapot en wij lieten de auto steeds keurig repareren en dan liep hij weer als een zonnetje. De eerst helft van de vakantie was er dan ook niets aan de hand. Halverwege de vakantie verkasten we naar camping Des Bastides bij Monflanquin in de Dordogne, een terrassencamping bleek.
Continue reading ‘Autopech (1)’
We kenden elkaar nog maar net. De vrouwen waren met de kinderen op pad en we zaten onder ‘zijn’ boom, op de camping, een Frans Kronenbourg biertje te drinken, hij had elektrische koelbox, wij toen nog niet. Na een paar biertjes kregen we bezoek van de toemalige Nederlandse eigenaresse van de camping, een van de palen van de het volleybalveld was gebroken en onze jongens waren er bij en dus medeverantwoordelijk. Ze ging alle ouders af van de aanwezige kinderen en eiste dat alle ‘verantwoordelijke’ ouders de schade zouden vergoeden dan wel herstellen. Onze jongens waren 6 jaar oud, te jong om een luciferhoutje te breken, vol verwondering keken we haar aan, ze begon steeds harder te schreeuwen dat wij die paal moesten gaan vervangen, het waren tenslotte onze kinderen. Ik moest er niet aandenken, want ik was vlak voor de vakantie door mijn rug gegaan en kon nauwelijks bukken, laat staan een gat graven om er een nieuwe paal in te zetten, bovendien sloeg het helemaal nergens op. Tijdens het gesprek met haar trokken we nog maar eens een biertje open, we begrepen niet goed dat zij er ook niet een wilde en hoe harder wij begonnen te lachen hoe harder zij begon te schreeuwen. De dag erna liepen wij, op de door de eigenaresse afgesproken tijd, naar het volleybalveld. Wie de paal had gekocht bij Mr. Bricolage weet ik niet, maar diverse vaders groeven hem in terwijl wij met de ene hand in de zak en de in de andere een biertje toekeken.
Het schept een band, sindsdien hebben we een doktersverklaring, die elke activiteit verbied tijdens de vakantie en gaan we samen op vakantie.
Wij Nederlanders staan er bekend om dat we met een auto vol met Hollandse boodschappen richting onze vakantiebestemming vertrekken. Nu is de tijd dat we 25 kilo aardappelen meenemen wel achterhaald, tenminste voor de meeste Nederlanders, maar nog altijd nemen we een hele voorraadkast aan troep mee. Ik vorm daar geen uitzondering op, ook ik vul een van de bakken onder een bank van mijn caravan met Hollandse etenswaren. Van alles sleep ik mee, eten en drinken voor onderweg en de eerste dag ter plaatse en verder allerlei voorraad spullen en zaken die niet te krijgen zijn in Frankrijk, zoals bv pindakaas/saus, nasikruiden, ketjap en sambal. Als het even kan dan probeer ik mijn eten onderweg wel aan te vullen met verse producten zoals vlees en dat soort dingen, maar er is niet altijd een supermarkt in de buurt. Boodschappen in Frankrijk zijn over het algemeen toch duurder dan thuis, ik kan thuis 2 á 3 dagen leven voor het zelfde geld dan wat ik in Frankrijk uitgeef bij de supermarkt. Dat ligt natuurlijk niet alleen aan de prijs, je neemt toch ook extra dingen mee.
Continue reading ‘Boodschappen mee op vakantie.’
De Tokesman.
Bloedheet was het toen we op camping Val de Durance in de Provence arriveerden, gelukkig waren onze vrienden er al en werden we al snel van een ijskoud biertje voorzien. Nadat de vouwwagen was opgezet, er gegeten was, togen de dames met de kinderen naar het, naast de camping gelegen, meertje. Het meertje was direct vanaf de camping bereikbaar, maar ook als Plan D’eau, tegen betaling toegankelijk voor mensen voor mensen van buiten de camping.
Continue reading ‘De tokesman.’
De Nederlandsche zeeman schijnt een stuk duurder te zijn dan de zeemannen in omringende landen. Met het gevaar dat ik thuis moet uitleggen, deed me dat denken aan mijn vakantie op Terschelling toen ik 18 was. Tijdens het stappen vroeg een meisje aan me wat ik deed in het dagelijkse leven, Ik zit op de zeevaartschool, floepte er uit. Oh, wat leuk ik ook!, antwoordde ze, terwijl ik bijna mijn bier uitspuugde. Waar? Euuuhh, Den Helder??? antwoordde ik twijfelachtig. Deze zeeman lulde haar, die avond, op een goedkope manier uit de kleren. De opleiding heb ik overigens niet afgemaakt, na de vakantie ben ik ‘gestopt’! Hahaha!
Recente reacties